Hoofdstuk 34

Wind, wind en nog eens wind; het waait al dagen achter elkaar.
Gisteren was de ergste dag: Kristin maakt ons het leven zuur met windvlagen van 130 km per uur. Hoor de wind door de bomen waaien, en ja, in Spanje kan het ook weleens slecht weer zijn.
Maar we houden ons staande; het is tevens een mooie oefening om te kijken of we alles in huis hebben mocht er een noodsituatie voordoen.

Inmiddels is het eind januari en zijn de feestdagen achter de rug. We zijn met een lekkende caravan aangekomen op een prachtige, zonnige, warme dag bij ons huis. We zijn nog steeds bezig te ontdekken waar de lekkage zit, maar we moeten ook zeggen dat we er niet veel haast mee maken en dat andere dingen prioriteit hebben.

We gaan even terug in de tijd; ik kan me voorstellen dat jullie nieuwsgierig zijn naar wat er de afgelopen weken allemaal is gebeurd.

Een aantal dagen na aankomst, nadat alle tassen waren uitgepakt en de kasten waren ingericht, zijn we toe aan “verbouwen”. Er staat een bar tussen de woonkamer en de keuken. Deze gaat weg; dat geeft veel meer ruimte. Alle kamers kunnen wel een verfje gebruiken en we willen ook graag een roomdivider. Aan de slag dan maar.

Eerst de bar: wat een klus! John sloopt met hamer en beitel de bar tot in de grond, want ja, hij stond op de fundering. Er moesten ook nieuwe tegels gelegd worden, natuurlijk. Gelukkig konden we dezelfde tegels erbij vinden: beton, lijm, waterpas… de volgende dag tikken op de tegels… neeee! Het klinkt hol, dat is niet goed. Alles eruit en opnieuw.
De dag erna weer tikken op de tegels en ja hoor, deze keer was het wel goed gelukt.

Na alles geverfd te hebben, is de roomdivider aan de beurt. Er stond een dressoir/tv-kast in het huis, en die konden we gebruiken als basis voor de roomdivider. Van de barplank hebben we een bankje gemaakt. Goed bezig! Bestaande meubels gebruiken om er iets anders moois van te maken is toch helemaal van deze tijd.

Het is 15 november en we zijn op weg om mijn moeder op te halen van vliegveld Malaga. Zij huurt voor zes weken een appartement in Torremolinos in november en december, vorig jaar nog samen met mijn vader. Heel stoer heeft ze het nu ook helemaal zelf gedaan.
Het is voor ons drie uur rijden naar Torremolinos en we blijven daar twee nachten logeren in het appartement voordat we teruggaan naar huis. We kunnen dan ook nog wat vrienden bezoeken en wat spullen ophalen die we na de verkoop van ons appartement bij Martin en Sandra hadden achtergelaten.

Het is de eerste keer dat mijn moeder alleen reist, best spannend voor haar. We gaan haar verrassen; zij weet niet dat we haar staan op te wachten om haar naar het appartement te brengen en dan de eerste twee dagen bij haar blijven logeren. Ze is erg verrast en ontroerd wanneer we elkaar zien in de ontvangsthal van het vliegveld.

Na drie fijne dagen samen, waarin mijn moeder helemaal in haar element is met het appartement en inmiddels een aantal oude bekenden van vorig jaar heeft ontmoet, kunnen we haar met een gerust hart achterlaten.

Want wij hebben een missie, zo kan ik het nu wel noemen.
Na een moeilijke keuze hebben we besloten om via Starlink internet te verkrijgen. Wij hebben een “schotel” besteld, maar hoe krijg je die bij een huis zonder adres?
Het is in Spanje heel gebruikelijk dat je, wanneer je in een buitengebied woont, geen adres hebt. Je moet dan bijvoorbeeld je coördinaten en/of een postcode aangeven. Pakketjes kun je dan naar het postkantoor laten sturen waar je bekend bent, omdat je daar een postbox hebt gehuurd. Ook hang je een brievenbus aan een muurtje met een dakje erboven; de postbode weet dan, omdat je dat aangegeven hebt op het postkantoor, waar de brieven te bezorgen zijn.

Maar ons pakketje, “de schotel”, werd om 21 uur ’s avonds bezorgd bij het postkantoor. Je raad het al: dit was dicht. Alsof DHL voor het eerst een pakketje bezorgt in Spanje op het postkantoor!
Dagenlang wisten we niet waar ons pakketje gebleven was. Dan toch maar bellen met DHL.
Om het juiste telefoonnummer te vinden was al een puzzel op zich; ook de dame van DHL kon ons geen antwoord geven, maar ze kon wel een klachtenformulier aanmaken. We kregen een casenummer, geen flauw idee wat we daar mee moesten.

Na een dag of wat kregen we ineens een bericht dat het pakketje bij het DHL-distributiecentrum in Murcia lag, ongeveer een uur en vijftien minuten rijden. Hoezo moet je je pakketje afhalen bij een distributiecentrum? Maar we hadden geen keus, dus gingen we vanuit Torremolinos door naar Murcia.
Twee minuten voor twee kwamen we aan bij DHL. In deze regio's van Spanje is er nog steeds siësta van 14.00 tot 16.00 of 17.00 uur. Volgens de mail konden we terecht van 9.00 tot 21.00 uur. Niets was minder waar; het hek zat al op slot. Moesten we nu echt drie uur wachten?

Maar, haha, inmiddels waren we DHL behoorlijk zat. Verderop stond nog een hek open. Nu wij maar eens heel brutaal via dat hek naar binnen. De schuifdeuren bij de balie gingen nog open; achter de balie zaten twee mannen. Een daarvan gaf aan dat ze met lunchpauze gingen en dat hij ons niet wilde helpen. Maar deze keer namen wij daar geen genoegen mee. “He vriend, kijk, in het appje dat wij kregen staat geen siëstatijd aangegeven. Wij gaan niet weg voordat wij ons pakketje hebben; wij willen nu toch echt wel gebruik kunnen maken van internet.”
Als blikken konden doden…
Maar zijn collega stond op en zei: “Ik help jullie wel.”

Zo kwam het dat wij om tien over twee terugliepen naar de auto op weg naar huis, met een Starlink-schotel. Hoera, we hebben internet!