Hoofdstuk 31 – Afscheid van ’t Kopske

Nadat we teruggevlogen waren vanuit Spanje om de laatste twee weken de camping te runnen, konden we direct beginnen aan de voorbereidingen van het oktober/eindfeest.
Samen met de vaste gasten organiseren we ieder jaar aan het einde van het seizoen een feest, en omdat het bijna oktober is en we van vuur, bbq, drank en gezelligheid houden, is het een Oktoberfest geworden (op z’n Duits — ik leg het even uit voordat u denkt dat ik hier al dronken zit te zijn).

Het was een fantastisch feest, met Willy weer achter de bbq, de drank gesponsord door meerdere vaste gasten, en braadworsten en hamburgers van ons.
Het was werkelijk het beste ‘Fest’ ooit, en het weer was die dag prachtig.

Met z’n allen gezongen, gedanst, gegeten en gedronken tot in de late uurtjes.
We hebben ook zoveel liefde en waardering mogen ontvangen van onze gasten, door middel van lieve woorden, een lied en cadeaus.
We koesteren ieder gebaar, missen jullie iedere dag, en jullie zijn natuurlijk altijd welkom.
Dit gaan we nooit meer vergeten.

De kater kwam natuurlijk de volgende dag — en de nog resterende week.
De vaste gasten gingen, net als wij, opruimen om te vertrekken; het seizoen was nu echt bijna voorbij.
We moesten afscheid nemen, en niet alleen van hen, maar ook van ’t Kopske, dat we met veel plezier en passie hebben gerund.

Het is een afscheid met twee kanten: het gemis van familie, vrienden en kennissen, maar ook de vreugde van een nieuw huis in een land waar we heel graag verblijven en onze nieuwe plannen gaan proberen te realiseren.
Dus kop op, we moeten door.

Dat hebben we geweten — onze caravan moet ook mee naar Spanje.
(We hebben twee caravans, een daarvan verhuurden we. De tweede brengt onze zoon en zijn gezin in het voorjaar naar ons.)

De caravan waarin wij vier jaar hebben gewoond tijdens het campingseizoen stond zo vast als een huis, achter een vlonder die John gebouwd had zodat we de voortent niet hoefden op te zetten.
Een erg mooie vlonder, waar ik heel blij mee was.

De caravan was vier jaar niet van z’n plaats geweest. Een caravan van 8,5 meter lang en 1900 kilo krijg je zonder mover niet zomaar van z’n plek.
Auto ervoor en trekken maar, zou je denken, maar hij stond strak langs de vlonder en mocht natuurlijk niet beschadigen.

Gelukkig kregen we veel hulp, en met z’n allen — en één hele sterke vent — lukte het om de caravan stukje voor stukje, met veel “hoooo” en “ja, hij kan weer!”, langs de vlonder te loodsen.

Een harde klap! Oh jee!
Neeeee, wat was dat?
Er zou toch niet iets…?
Het bleek een wiel te zijn dat vastzat, maar hij draaide weer, gelukkig.

Applaus en veel dank voor iedereen die zijn hulp heeft aangeboden.
We konden door.

Nee, natuurlijk zijn we zo niet op weg gegaan naar Vélez-Rubio — hoewel dat ook weer een avontuur was, maar dat is voor later.
De caravan is voor een keuring weggebracht (beide caravans) en met een aantal reparaties, nieuwe banden, lagers en BOVAG-sticker konden we veilig op pad.